Што симболизира црвено - црното знаме?

Црвено – црното знаме е симбол на интернационалното слободарско работничко движење. Неговите бои ги симболизираат основните принципи и цели на револуционерниот синдикализам (анархистичкиот синдикализам):
- црвена - материјална и социјална рамноправност
- црна - од анархистичкото знаме, слобода и солидарност.

За гонетите номади - „илегалните“ имигранти

Ретко се зборува за имигрантите кои илегално преминуваат преку Македонија за да си бараат подобар живот негде низ Европа. Според медиумиве, околу 10.000 имигранти од Африка и Азија имаат поминато низ земјава спрема Србија или Грција, и уште кој знае колку за кои што не се знае. Многу од нив остануваат со месеци по шуми и ниви, гладни и боси, без скршен денар, гонети и од полиција и од ксенофобични локалци. И тие малку пари што ги понесуваат со себе бегајќи од војните и сиромаштијата во Ирак, Авганистан, Пакистан, Сомалија, Бангладеш, Алжир, Гана и бројни други бедни земји, мораат да им ги дадат на локалните банди за да им овозможат илегален премин, превоз или престојувалиште.

Нема да дишиме чист воздух додека постои капитализмот

По повод отровниот воздух што го дишиме во Скопје, еве кратко објаснување за тоа зошто еколошко производство е невозможно во капитализам, зошто е неодржлив животот на планетата со ваков начин на производство и зошто МОРАМЕ да му ставиме крај на капитализмот пред да биде предоцна.

 

Заштитата на животната средина е трошок за секое претпријатие, исто како и платата на работниците. Што помалку се платени работниците и што помалку се вложува во еколошки стандарди и „чиста“ технологија, толку е помал губитокот на пари на претпријатието.

Не да кукаме - да возвратиме!

Пред неколку дена, веста за ќотекот што го преживуваат од својот газда кумановските работници од компанијата „ДС Фудс“ што ја објави една телевизија, ги обиколи социјалните мрежи. Во веста со драматичен наслов (каде не е пропуштено да се напомене дека газдата е државјанин на омразената Грција) беа емитувани интервјуа со неколку од работниците во компанијата, каде кажуваат дека од лани не земале плата, дека се непријавени, дека газдата ги затварал во фрижидерите за смрзнат зеленчук на -20 за да ги скрие од инспекција и дека во повеќе наврати ги тепал со шамари и боксови.

Контра-вести: Европа гори!

Ова се кризни времиња за владетелите, кои последниве години, од економската криза па наваму, треперат пред масите по улиците ширум целата планета. Изминатава недела беше особено бурна во многу градови низ Европа, и должни сме да го рашириме гласот за револтот против авторитетите, кој масовните медиуми - тие подмолни слуги на државата и капиталот - нема да го пренесат.

Против секаква власт!

„Земете го најрадикалниот револуционер и поставете го на престолот на цела Русија, или доверете му диктаторска власт - и за помалку од година дена тој ќе стане полош и од самиот цар.“

Михаил Бакунин, говорејќи за авторитарните социјалисти од неговото време (комунистите и социјал-демократите), со оваа мисла пророчки ја предвидел катастрофата што се случи со црвената диктатура на Советскиот Сојуз. Оваа максима подеднакво важи и денес, како за левите партии кои седат во парламент, така и за сите „револуционерни“ организации кои се стремат преку грабање на власта и задржување на државата, да го сменат моменталното репресивно општество, со - ново репресивно општество.

Побројни сме од нивните затворски ќелии: СОЛИДАРНОСТ СО СИТЕ ЗАТВОРЕНИ АНАРХИСТИ!

Во август 1927 година, двајца италијански анархисти по име Сако и Ванцети беа погубени на електрична столица во Масачусетс, САД, под пресуда за убиство. Судиите не биле заинтересирани за очигледните докази за нивната невиност, а ниту признанието на човек по име Мадеирос, кој тврдел дека тој ги извршил убиствата, не ја промени смртната пресуда на двајцата анархисти. За судиите во САД не било важно дали Сако и Ванцети се убијци - обвинението за убиство секако послужило само како маска на случајот. Сако и Ванцети беа убиени поради тоа што беа ангажирани милитантни анархисти, или како што и еден од судиите самиот тогаш рече: „Тие се непријатели на институциите на системот, а тоа само по себе е злочин“.

Анархистите - водечка сила во актуелните масовни протести во Бразил

Кога гранатата со солзавец  ѝ падна пред нозете, млад човек со маска на лицето ја зграпчи и ја фрли назад кон полицијата. Во овој момент Андреа Коелјо, учителка во градинка, одлучи дека е на негова страна и ги поддржува неговите истомисленици анархисти .

Коелјо е една од илјадниците учителки демонстранти во центарот на Рио де Жанеиро со барање за подобри плати и услови за работа. Полицијата повторно одлучи брутално да ги растера демонстрантите. Во претходните денови штрајкувачите наставници беа тепани и влечени од полицајци.

"Black Bloc ме заштити во протестот " , рече 47-годишната Коелјо во почетокот на протестот минатата недела, кој повторно се претвори во судир меѓу анархистите и полицијата.

Интересен дијалог помеѓу гемиџиите Петар Манџуков и Павел Шатев

...Од збор до збор нивниот разговор стануваше се пожесток и пожесток. Најпосле нивното разговарање се претвори во караница:

Петар Манџуков: Анархизмот е за храбрите. За оние што свесно својата глава ја подметнуваат под мечот. Освен тоа, методите и тактиките на анархистите се најприкладни за овие наши услови.

Павел Шатев: Глупости! Не верувам во поединечните акции, доколку тие не се најава на едно поголемо, посилно, организирано движење, што ќе дојде по нив. Социјалистичкото движење има за цел да ги покрене масите, а тоа веќе е нешто.

„Отм’штение“ (одмазда), весник на македонските анархисти - гемиџиите

Еден од пишаните документи што останаа од Гемиџиите е воведниот материјал на весникот „Отм’штение“ (одмазда), објавен без каков и да е наслов. 

Извадок од воведниот материјал:

„...Во светската борба за сеопшта среќа, за економска слобода, во тоа движење напред, земаат учество само неколку народи. Еден од нив е македонскиот, окован политички, умствено и морално.

Некои од гемиџиите

Македонските револуционери не биле националисти

Македонските револуционери никогаш не се бореле за чиста Македонија или Македонија на македонците.
Крушевскиот манифест се обраќа кон муслиманското месно население во крушевскиот регион. Иако е напишан во форма на обраќање до муслиманите - Турци, Арнаути (Албанци) и Торбеши, Манифестот едновремено дава и јасна слика за мотивите и целите на востанието, неговиот ослободителен и социјален карактер.

НВО секторот: Тројански коњ на капитализмот

Има добра причина зошто ние анархистите би посветиле подетално внимание на НВО секторот, дотолку повеќе што во јавноста овој „трет сталеж“ се перцепира позитивно и се посматра како алатка за демократизација на општеството, и уште полошо, како алтернатива на борбата против централизираната власт, опресијата, сиромаштијата и сите колективни општествени несреќи на народот. За анархистите, ова е само уште една од големите лаги на капитализмот, кои служат да ја одржуваат илузијата на избор и илузијата на слобода. Тоа што е точно за изборите – дека ако навистина можеа да променат нешто, ќе беа забранети – е точно и за НВО секторот, за кој, иако е не само толериран, туку и охрабруван од сите влади во сите држави, се верува дека е поле за битка против неправдите, антипод на власта и начин народот да се вклучи во политички промени. Наспроти општото верување, неговата вистинска функција е јасна: да створи илузија на борба за промени; да биде медиум меѓу народот и власта, со тоа пасивизирајќи ги масите; гневот на масите да го канализира во легално, мирно, контролирано, институционално и за власта целосно безопасно незадоволство; да створи добра слика на корпорациите кои го финансираат како грижливи и филантропски компании, така поттикнувајќи конзумеризам и зголемувајќи ги нивните профити.

Критика на авторитарниот социјализам

Анархистите се единствени кои го изложија на остра критика „авторитарниот“ социјализам. Во времето кога е вршен тој нивен жолчен напад, „авторитарниот“ социјализам сеуште не беше целосно основан, затоа што оние кон кои беше насочен беа или „прости“ комунисти кои сеуште не беа збогатени со марксистички комунизам, или пак, како во случајот на Маркс и Енгелс не беа така еднострано задоени со „авторитет“ и етатизам како што тврдеа анархистите. Но, во денешно време се прошируваат „авторитарните“ тежнеења, кои во 19 век во социјалистичката мисла дојдоа до израз само на зачетокот и доста слабо. Ако се земат во предвид овие појави, анархистичката критика денес не изгледа така тенденциозна, и неправедна; таа дури и често поприма пророчки карактер.